Zeynep'in ayakkabılarının topukları, Balat'ın dar sokağında yankılanıyor. Cep telefonu harita gösteriyor—"Hedefinize 50 metre kaldı"—ama sokak bomboş. Sağda solda eski ahşap evler, çoğu boşalmış, pencerelerine tahtalar kapalı. İşte bu mahalle, insanların unuttuğu yerin tam ortasında olmalıydı.
İş ilanı gariptir. Üç gün önce LinkedIn'de belirmiş, kısa ve net: "Arşiv Görevlisi aranıyor. İstanbul. Esnek çalışma saatleri. Sır saklayabilecek kişi tercih edilir." Zeynep, o son cümleyi okuyunca gülmüştü. Sır saklayabilecek kişi. Sanki bir casus filmi açılış sahnesi gibiydi. Ama altı aydır işsiz kaldıktan sonra, gülmek de lüksü vardı.
Sokağın sonunda, beklenmediği yer: bir kahvehane. Ama kapısı kapalı, pencereleri kör. Zeynep haritaya baktı. Konum tam burada gösteriliyor. Kahvehanenin solunda, tahtalarla kapatılmış bir kapı var, ama kapıda bir pirinç plak: "Unutuş Kütüphanesi - Ziyaretçiler Hoş Geldiniz."
Zeynep'in kalbi hızlandı. Kapıyı çaldı.
Ses gelmedi. Tekrar çaldı. Bu sefer, kapının içinden bir tıkırtı, sonra ayak sesleri. Kapı açıldı. Karşısında, altmış yaşlarında, gri saçlı bir kadın duruyordu. Yüzü sakin, gözleri ise çok yaşlı—sanki yüz yıl görmüş gibi.
"Zeynep Kaya mı?" diye sordu kadın.
"Evet. Ben... mülakat için geldim."
Kadın gülümsedi. Ama bu gülümseme, Zeynep'i rahatsız etti. Çok bilgili bir gülümsemeydi. "Mülakat yok," dedi. "Eğer buraya geldiysen, zaten işe alındın demektir."
Zeynep kapıdan içeri adım attı. Kütüphane, sokaktan tamamen farklı bir dünya gibiydi. Yüksek tavanlar, ahşap raflar, ve her raf—her raf—ışıl ışıl parlayan, renkli kitaplarla doluydu. Ama kitaplar normal değildi. Sayfaları, hafif bir sis gibi hareket ediyordu. Bazı kitaplar ışık saçıyordu. Bazıları hafif titriyor, sanki içlerinde bir kalp atışı varmış gibi.
"Hoş geldin," dedi kadın. "Ben Ayşe. Burada otuz yıldır çalışıyorum. Senin görevin basit: Kitapları katalogla, okuyucuları dinle, ve onların istedikleri anıyı bulmalarına yardım et."
"Anı mı? Kitaplar anı mı içeriyor?"
Ayşe, Zeynep'e doğru yürüdü ve bir kitabı raftaki yerinden çıkardı. Kapağında hiçbir yazı yoktu. Ayşe kitabı açtı. İçinde, sayfalar yerine, hafif mavi bir ışık vardı. Ve o ışığın içinde, Zeynep bir şey gördü—bir kız çocuğu, bir bahçe, güneş. Sonra görüntü kayboldu.
"Bu, bir kadının kaybettiği çocukluğu," dedi Ayşe. "Otuz yıl önce. Onu bulana kadar, bu kitap burada bekledi."
Zeynep'in ağzı açık kaldı. "Bu... mümkün değil."
"Burada çok şey mümkün," dedi Ayşe. Sonra, Zeynep'in gözlerine baktı—o yaşlı, bilgili gözlerle. "Ama sana bir soru sordum. Neden buraya geldin? Gerçekten iş için mi? Yoksa... kendi anını aramaya mı?"
Zeynep bir cevap aradı, ama bulamadı. Çünkü o sorunun cevabını kendisi de bilmiyordu. Sadece biliyordu ki, bu kütüphanede, ilk kez, evde değilmiş gibi hissetmişti. Sanki burada, kaybettiği bir şeyi bulabileceği hissine kapılmıştı.
Ayşe gülümsedi. "Endişelenme. Cevap zamanla gelecek."
