Soluk soluk nefes alan bir kitap
Tazeoğlu'nun yazısı seni hızlı bir akışla alıp götürüyor ama hiçbir zaman acele etmiyor — sanki bir nehir gibi, hızlı ama sakin. Her sayfa, seni bir önceki cümlenin sonunda bıraktığı yerden alıp bir adım daha öteye taşıyor, böyle böyle kitap bittiğinde fark ediyorsun ki aslında çok derin yerlere indin. Kısa paragraflarla ritmi iyi tutmuş, ağır düştüğü yerler de var ama onlar da kendi yerinde anlam kazanıyor — yazar seni duraklatıyor, bir şey düşün diyor sessizce. Kitaptan çıkışımda nefesim hâlâ biraz kesik, hâlâ bir kaç cümleyi kafamda döndürüyorum.













