Tekrarlayan Mizah Tuzağına Düştü
Hasek'in aynı espriyi bin kere döndürüp durması beni çıldırttı — Şvayk'ın saflığı, bürokrasinin absürlüğü, yanlış anlaşılmalar... hepsi birer sayfa sonra tekrar ediyor ve yazarın bu kez daha da uzun bir sahne çıkarması sanki komik olacakmış gibi. Kısaltılmış metin diye umutlanmışım ama yine de yavaş ilerlemiş, aynı duyguyu kaç defa hissettim ki?














