Ritim ve Duraksamalar
Karakoç'un bu ciltinde şiirlerin akışı beni biraz bölünmüş hissettirdi—bazı metinler öyle bir hızla ilerliyor ki nefes almak zor oluyor, sonra birden yavaşlayıp kendi içine kapanıyor. Özellikle saç imajının tekrarlandığı bölümlerde bu dalgalanma daha belirgin; bir yandan şiirsel gücü var, öte yandan aynı temaya dönüş bazen monoton geldi bana. Ama bu tutarsızlık belki de kasıtlı—sanki şair kendini bir ritim içinde kaybediyor, bulduğu metafordan çıkamıyor. Okumak sabır gerektiriyor, ama o sabırın karşılığı var.



















