Turgenyev'in Sessiz Ağırlığı
Duman'ı okurken Turgenyev'in karakterlerin iç dünyasını anlatırken kullandığı o meşum, neredeyse fısıltılı dili çok etkiledi beni — sanki her cümlede bir ağırlık var, hiçbir şey direkt söylenmiyor, her şey ima ve sessizlikle ifade ediliyor. Ama açıkçası bazı yerlerde bu anlatım biraz ağır kaçtı; özellikle aşk ve hayal kırıklığın derinlemesine işlendiği sahnelerde, yazarın bu 'bulutlu' üslubu bazen muğlak ve uzun hale geliyor, okuyucu olarak nefes almak istiyorsun.
























