Sadelik Adı Altında Boşluk
Keegan'ın minimalizmini takdir edebiliyorum ama bu kitapta o sadelik bana çok kuru geldi—sanki yazarın sessizliğe olan takıntısı, hikayenin duygusal derinliğini boğmuş. Duyguların çizgiler arasında yatması güzel bir teknik, ama bazen o çizgiler o kadar ince oluyor ki hiç yokmuş gibi hissettiriyor; okur olarak kendi duygularımı kitaba koymak zorunda kalıyorum, yazarın değil.









