Dil kadar, sessizlik de konuşuyor
Şermin Yaşar'ın bu kitabında beni en çok etkileyen şey, söylenmeyenlerin söylenenler kadar ağır bastığı o hava—cümleler bazen yarım kalıyor, nokta yerine üç nokta konuyor, sanki yazar da karakterleriyle birlikte ne diyeceğini bilemiyormuş gibi. Yazarın dili çok soğuk değil, ama sıcak da değil; tam o belirsizliğin ortasında duruyor, ki bu da aile içindeki mesafeleri anlatmak için harika bir tercih. Ama diyeyim ki, zaman zaman bu minimalist anlatım biraz fazla etkisiz kalıyor—özellikle duygusal yoğunluk gereken yerlerde, okur olarak daha fazla hissetmek istediğim anlar oluyor.













