Güzel Fikirler, Zayıf Akış
Gökhan Özcan'ın karakterleri ve varoluşsal temalarını çok beğendim — geçmişle bugün arasındaki bu gölge oyunu gerçekten düşündürüyor. Ama açıkçası kitabın ritmi beni biraz yordu; anılar ve şimdiki zaman arasında gidip gelişte bazen kayboluyor insan, sayfaları çevirirken nefes almak için ara arıyorsun. Karakterlerin iç dünyaları derin ve samimi, fakat anlatı biraz ağır akıyor — sanki yazarın her şeyi çok detaylı açıklamaya çalışması, öykünün kendisinin akışını kesintiye uğratıyor. Yine de kitaptan çıktıktan sonra hala bazı sahneler aklımda dönüyor, o yüzden tamamen kayıp değil.



















