Çocukluğun Acısı Çok Gerçek
Gökhan Alan'ın bu kitabında çocukluğu kaybetmenin acısı öyle bir şekilde işlenmiş ki, insan kendi çocukluğunun cenazesinde ağlamak istiyor—ama burada beni biraz rahatsız eden şey, bu acının bazen çok yoğun, hemen hemen sloganlı hale geliyor, sanki şair bizi çok sertçe sarsılmaya zorluyormuş gibi. Oysa en güzel kısımlar, tam da tanıtımda da söylendiği gibi, sadece bir dizeyle tüm bir yaşamı açıp gösteren anlarda oluyor; orada şairin sesi çok daha dokunuyor bana çünkü zorlama yok, sadece gerçek var.
