Şarap ve Kadeh Arasında Kalış
Durmaz'ın aşkı bir şarap, âşığı da o şarabı içemeyen boş bir kadeh olarak görmesi çok güzel bir metafor, ama ben kitabı okurken bu fikrin çok tekrarlandığını hissettim — sanki yazar kendi bulduğu bu imajdan ayrılamıyor ve onu her sayfada farklı şekilde anlatmaya çalışıyor. Yine de, aşkın insanı nasıl değiştirdiğini, hatta silip yeniden yazabildiğini anlatış tarzı beni derinden etkiledi; özellikle "kendinde olmayana zaaflı" olmanın ne kadar acı ama kaçınılmaz olduğunu görmek kitabı okumaya değer kıldı.















