Freud'un Kitle Teorisi Çok İdealleştirmiş
Freud'un kitlede bireyin tamamen eritildiği ve rasyonalitesini kaybettiği fikri ilk okuyunca çekici geliyor, ama kitabı ilerledikçe bu tez biraz siyah-beyaz kalıyor. Özellikle bireyin grup içindeki davranışını salt bilinçaltı dürtülere indirgemesi, insanın aynı anda hem kitle üyesi hem de kendisi olabilme kapasitesini görmezden geliyor. Evet, Le Bon'dan alıntılarla desteklediği örnekler ikna edici, fakat Freud'un sunduğu 'bireyin karakteri eriyip gider' savı gerçekliğin tamamını kapsamıyor—insanlar çok daha karmaşık, çelişkili. Yine de kitlenin psikolojik gücünün bu kadar doğrudan ele alındığı bir metin nadir, o açıdan değerli buldum.



















