Zaman Oyunları Bazen Yoruyor
İkinci ciltte Şule Gürbüz'ün karakterlerin iç dünyasını açma yeteneği gerçekten etkileyici — özellikle ana karakterin geçmişiyle yüzleşme süreci çok insan, çok dokunuşlu. Ama açıkçası zaman ve mekân atlayışlarının yoğunluğu bazen kurgunun akışını sekteye uğratıyor; çok katmanlı olmak güzel de, ara ara kafam karışıyor hangi zamanda hangi olayda olduğumuz diye. Yine de varoluşsal sorgulamalar ve karakterler arası ilişkiler o kadar derin işlenmiş ki, beni kendi yalnızlığım hakkında düşündürdü.













