Güzel ama Ritmik Dengesizlik Var
Nurullah Genç'in şiirlerini okurken bir tuhaf hissettim — bazı bölümlerde çok akıcı, neredeyse nefes almadan geçip gidiyorsun; ama sonra birden sıklaşıyor, kelimeler ağırlaşıyor ve ritim bozuluyor. Özellikle dini ve tasavvufi şiirlerde bu dengesizlik daha belirgin — sanki şair bazen duygusunun akışına bırakıyor kendini, bazen de çok bilinçli, ağır bir üslupla yazıyor. Kitabın bütün olarak okuma deneyimi böyle bir salınım halinde ilerliyor; güzel anları yaşıyorsun ama sürekliliğin kırılması seni kütüphaneden uzaklaştırabiliyor.


















