Dostoyevski'nin Erken Deneme Hüsranı
Dostoyevski'nin sonraki eserlerindeki o hipnotik, akıntıya kapılan anlatım tarzını burada bulamadım — bunun yerine kısık, sıkışık bir dil var; karakterlerin iç dünyasına girme konusunda hep söyledikleri kadar etkili olmayan, çoğu zaman okuyucuyu dışarıda bırakan bir anlatış. Sanki yazar kendisi de bu hikâyenin içinde tam olarak karar vermemiş, cümleleri bazen çok resmi, bazen çok soyut, nadiren o ateşli samimiyetle yazılmış gibi hissettim.












