Ritmi Bölünen Bir Sürü
Muzaffer Tayyip Uslu'nun şiirleri okurken kendimi sürekli bir gidip gelişin içinde buldum — bazen çok doğal akıyor, bazen de sanki şair kendi düşüncelerine takılıp kalıyor ve beni de oraya sıkışmış hissettiriyor. Özellikle ortasında temposu bozulan yerler var; kısa, keskin dizeler hemen ardından uzun, nefes almayan pasajlar geliyor ve bu geçişler bazen kasıtlı, bazen de biraz beceriksiz geliyor bana. Ama işte tam da bu bölünmüşlüğü, bu dengesizliği kitabın en samimi yanı — sanki okurken şairin kendisini dinliyorum, hazır bir ürün değil. Yine de baştan sona rahat bir akış bekliyorsan, bu kitap seni biraz hayal kırıklığına uğratabilir.


