Basitlik içinde derinlik var ama...
Hosseini'nin sade ama etkili anlatımı seni çeken bir akışla hikâyeye çekiyor; özellikle Kabil'in renkleri ve çocukluk sahneleri neredeyse görüyorsun. Ama ikinci yarıda, özellikle Amerika bölümünde, yazarın duygusal yoğunluğu biraz tekrarlı hale geliyor—aynı pişmanlık ve suçluluk duygusu ağırlıklı olunca, anlatımdaki o ilk çarpıcılık azalıyor. Yine de karakterlerin iç dünyasına girme becerisi ve basit cümlelerle kompleks duyguları aktarması takdire değer.
















