Güzel ama Nefesi Kesik
Cibran'ın cümlelerinin şiirselliği çok etkileyici, özellikle Martha'nın doğayla buluştuğu sahnelerde kelimeler sanki kendileri nefes alıyor. Ama işte tam da bu güzellik beni bazen kitaptan koparıyor — her paragrafta durup meditasyon yapmak gerekiyor gibi hissettim, hikâye akışı çok ağır ve düşüncesel. Doğanın çürümesini anlatırken kullanılan metaforlar harika, fakat temponun bu kadar yavaş olması, özellikle genç bir kız karakterin iç dünyasını keşfettiği bir dönemde, biraz sıkıcı geldi bana. Sanki Cibran okuyucuya her cümleyi yavaşça çiğnetmek istiyor, oysa ben Martha'nın bu dönüşümünü daha hızlı, daha canlı görmek isterdim.


















