
Bostan ve Gülistan
Hikayeler güzel, ama tekrar ediyor
Sadi'nin her hikayede aynı erdemleri—sabır, adalet, hoşgörü—farklı kılıklarla sunması başta etkileyici oluyor, ama sonunda monotonlaşıyor; sanki aynı dersi bin farklı şekilde almaya çalışıyorsun. Gülistan'daki dostluk ve insan ilişkileri anlatıları daha canlı ve dokunuşlu hissettiriyor bana, Bostan'ın ahlaki ağırlığı yanında çok daha soluk kalıyor. Yine de, her hikayelerde insan doğasının o derin kesitleri var—özellikle karakterlerin çaresizliği karşısında sessizce ilerleyen sabırları beni etkiledi; sadece Sadi'nin bunu biraz daha az tekrarlayıcı sunması gerekirdi.




















