
Nigah
Dil kadar ağır, anlam kadar hafif
Gündüç'ün cümleleri öyle sıkı örülüyor ki bazen nefes almak gerekiyor — her sözcük bir ağırlık, her virgül bir sorgulamadır ve bu beni çok çekti, ama itiraf etmeliyim ki sayfalar ilerledikçe o yoğun, felsefi dil bazen mesajı çok katmanlaştırıyor, anlamı kum taneleri gibi elinizden kaçıyor. Özellikle ortasında, soyut kavramlarla somut olayları birleştirme çabasında yazarın kendi derinliğine mi kayboluyor, yoksa bizi orada bırakıyor mu belli olmuyor. Yine de "Nankör"den bu yana dişleri keskinleşmiş, bakışı daha acımasız bir yazar var burada — o da kendi başına bir başarı.




















