Büyü, ejderhalar, alternatif dünyalar
Kitap, derin bir konu vaat etse de, karakterlerin yüzeysel kalması ve gereksiz detaylarla dolu olması beni hayal kırıklığına uğrattı. Temanın potansiyeli var ama işleniş biçimi çok sığdı, bu yüzden beklentilerimi karşılayamadı.
Sürgün ve Krallık'ı okurken çoğu zaman kendimi hikâyelerin içinde sıkışmış hissettim—sanki Camus beni de o dar, kapalı odaların birinin kapısının arkasına kilitlemişti. Özellikle karakterlerin iyilik yapmak istedikleri ama sonunda hiçbir şeyin değişmediği anlar beni çok rahatsız etti, çünkü bu durumun kendi hayatımda da ne kadar sık yaşandığını fark ettim. Ama dürüst olmak gerekirse, hikâyelerin bazıları beni çok etkiledi, bazıları ise biraz tekrarlayıcı geldi—sanki Camus aynı ıstırabı farklı karakterlerin başına getirmekten öteye gitmek istemiyordu. Yine de kitaptan çıktığımda içimde kalan o boş, sıkıntılı his, Camus'ün aslında ne kadar başarılı olduğunu gösteriyor.
Oz Büyücüsü'nün olay örgüsü gerçekten büyüleyici; her bir karakterin Dorothy'ye katılması yolculuğun akışını zenginleştiriyor. Ancak, bazı bölümlerin daha derinlemesine işlenmesini beklerdim, özellikle karakterlerin geçmişleri ve motivasyonları daha fazla detaylandırılabilirdi. Yine de, fantastik dünyanın içine çekilmekten keyif aldım.
Adelina'nın intikam yolculuğu başlarda çok hızlı ilerliyordu, neredeyse nefes almaya fırsat vermeden yeni karakterler ve güçler yağmur gibi yağıyordu — bunu sevdim aslında, kızın öfkesini hissettim. Ama kitabın ortasından sonra, özellikle Teren ile olan çatışmaların derinleşmesi gereken yerde, hikaye kendi kendini tekrar etmeye başladı; aynı tereddütler, aynı güç kontrol sorunları dönüp dolaşıp durdu ve beni sıkıldı. Sonu hızlı hızlı bitirmek istemiş gibi hissettim, oysa tüm bu kurgulanmış gerilim daha fazlasını hak ediyordu. Kara psikolojisi ve intikamın kişiyi nasıl yok ettiği teması güçlü, ama sayfaları çevirirken bazen kitabın kendisi de benim gibi hızlı kurtulmak istiyormuş gibi geldi.
Rushdie'nin yıllarca araştırması sonucu ortaya çıkan kitabın, tarihsel derinlik ile kadın özgürlüğü temasını bir araya getirme potansiyeli vardı ama ben bunu başarısız buldum—çünkü kitap kadın karakterin güçlenme yolculuğunu, onun siyasi ve toplumsal etkisini anlatmaktan ziyade, onu cinselliğinin nesnesi olarak sunmaya takılı kaldı; tarihsel dokuma ile fantastik anlatıcılar arasında gidip gelen yapı da mesajı muğlak bıraktı, sanki Rushdie kendisi de karakterinin ne olmasını istediğine karar verememişti.
Armentrout'un diyalog yazışı hızlı ve akıcı ama karakterlerin iç dünyasını anlatmak konusunda çok yüzeysel kaldığını hissettim — özellikle Katy'nin motivasyonları ve duygusal gelişimi neredeyse hiç derinleştirilmemiş, her şey "o sıcak bakışı gördüm, aşık oldum" düzeyinde kalıyor, bu da beni hikâyeye tam bağlantı kurmaktan alıkoydu.
Sapkowski bu kitapta savaş karmaşasının ortasında bile karakterlerin iç dünyasını çok ince detaylarla anlatıyor ama bazen bu detaylar ana akışı sekteye uğratıyor — özellikle Ciri'nin bölümlerinde anlatım hızı düşüyor, sanki yazar kendi düşüncelerine takılı kalıyor. Yine de o kuru, soğuk Avrupa edebiyatı tarzı (hiç romantik değil, çok gerçekçi) savaşın vahşetini ve insanların çaresizliğini harika yansıtıyor; diyaloglar doğal ve insanları çok iyi tanıyor gibi hissettiriyor.
Türünün en iyilerinden biri kesinlikle.
Karakterlere bağlandım, son sayfayı kapatırken hüzünlendim.
Konusu güzel ama bence biraz uzun tutulmuş.
Bazı bölümleri sürekli okumak istedim, bazıları biraz sıkıcıydı.
Ged'in yerini Tenar'ın alması güzel bir fikir ama kitap, kadın kahramanın içsel gücünü anlatmakta hep sessiz kalmış gibi hissettim — sanki Le Guin da bu değişimi tam olarak nasıl işleyeceğini bilemiyor, okuru da böyle bir belirsizliğe terk ediyor. Üçleme'nin sihirli, heyecanlı dünyasından bu kadar sakin ve neredeyse terapötik bir sona geçmek, benim için daha çok vazgeçiş gibi göründü, zafer değil.
Beklediğim kadar etkileyici değildi ama yine de okumaya değer.
