Fantastik

“Korkuyor olabilirdim, ama güçsüz değildim.”

“Ev, sevildiğin her yerdir.”

“"Daella yapmadı," diye mırıldandım. "Ah, ne kadar akıllısın."”

“Ölüler konuştuğunda, yaşayanlar gölgelere bürünür.”

“"Krallar ve lordlar gelir ve geçer, geride çöllere dikilmiş heykellerden başka hiçbir şey kalmaz."”

“"Kolay olmayacak." "Hayır, olacak. Sadece inanman lazım."”

“Düşünebildiğim tek şey, onu bir daha kaybettiğimdi, tabii onu zaten çoktan kaybetmişim.”

“"Bu bir gazete, değil mi? Yarına kadar doğru olması yeterli."”

“Seviyorsan seviyorsundur. Neden dürüstçe söylemiyorsun.”

“Huzur. Veda etmiştim. Daha doğrusu, sadece can dostum A'ya bir dahaki görüşmemize kadar ona güle güle demiştim”

“"Acı çekmek de diğer her şey gibi. Onunla yeterince uzun süre yaşadın mı tadından hoşlanmayı öğreniyorsun."”

““İnsanların seçme hakkı olunca böyle oluyor.” Kitay başını iki ana salladı. “Hayır, cesurların hepsini öldürüp korkaklara oy kullandırınca böyle oluyor.””

““The thing about power,” he said softly, “is that, once you have it, the thing you fear most of all is losing it. It’s been the way of the mighty since time immemorial. It can make us do things we’re… not proud of. Thing…daha fazla”

“Hani öğdüğümüz bey erenler? Dünya benim, diyenler? Ecel aldı, yer gizledi, Fani dünya kime kaldı? Gelimli gidimli dünya Sonucu ölümlü dünya. Bu kara yer bizi de yiyecektir, En nihayet uzun yaşın ucu ölüm, Sonu ayrılık!”

““Why do you let him treat you like that?” “We have commands from higher places.” Inyene glared up at Rudo as they straightened their collar. “Puppets are easier to control when they think they’re holding the strings.””

““Yirmi yaş dolaylarında öyle bir an vardır ki, dedi; Bedap -yaşamının geri kalan kısmı boyunca ya herkes gibi olmayı, ya da farklılıklarını erdeme dönüştürmeyi seçmen gerekir.””

“"Acı çekmek de diğer her şey gibi. Onunla yeterince uzun süre yaşadın mı tadından hoşlanmayı öğreniyorsun."”

“Onda gün geçtikçe büyüyen bir mutsuzluk vardı.”

“Sözlerin duygu yansıtmıyor, ses çıkarıyorsun yalnızca.”

“Ben dönüş yolunda başımı pencereden dışarıya çıkarırdım. Ben hep öyle yapardım ve kollarımı iki yana doğru açıp, 𝖐𝖆𝖓𝖆𝖙𝖑𝖆𝖗ı𝖒 𝖔𝖑𝖉𝖚𝖌𝖚𝖓𝖆 𝖎𝖓𝖆𝖓ı𝖗𝖉ı𝖒...”