Roman

“İnsan çocukluk yaralarını kolay kolay unutmaz, çocukken edindiği alışkanlıklardan vazgeçemezdi. Ve bazı yaralar, bir zamanların alışkanlığıydı... Nil benim alışkanlığım, en büyük yaramdı.”

“Acı mühim değil, umut yoruyor insanı...”

“hatıralardan şikayetçi değilim hiçbir şeyden şikayetim yok zaten yüreğimin durup dinlenmeden kocaman bir diş gibi ağrımasından bile..”

“İnsan gördüğü şeylerin toplamı kadar uyanık, görmediği şeylerin sonsuzluğu kadar uykudadır.”

“Bir şeylerle uğraşacak gücü neden kendimde bulamıyorum?”

“"... Doğumunda sana bahşedilen isme kulak ver ve onu onurlandır, Khydan Graystar Finvarra! Ayağa kalk ve savaş!"”

“umut çaresizliğin son sığınağıydı.”

“Yaralı yürekleri taşımak kolay değildir.”

“"Hiçbir suçumuz olmadığı halde bizi cezalandırmaya kalktılar."”

“Eskiden insanlar bu topraklarda sıtmayla boğuşurken bile bir “yarın” umudu taşırlardı.”

“Dul diye bir şey var. Yetim de var. Ama çocuğunu kaybeden anne babalar için kullanılan bir sözcük yok. Dilde eksik bir genelleme ismi bu. Belki de doğaya bu kadar aykırı olduğundandır.”

“Nerede olduğumu ve nereye gittiğimi bilmiyorum.”

“"Geçmiş neden hep geceleri çok daha canlı oluyordu...Hayaletler ruhlar hortlaklar Anılar..."”

“"Biz mahvolmuş bir nesi­liz, anlıyor musun, mahvolmuş!"”

“Bıktım artık canımın sıkıntısından. Içimdeki bu ruh yıkıntısından..”

““Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.””

““Sesler vardı ama duyulmuyordu.””

“- ve her kim ki bir romandan bahseder; aslın­da yaşanmışlıklardan bahsediyordur-”

“Günümüzdeki duyguların tümü yapmacık. İnsan uygarlığına sırt çevirmekte haklıdır.”

“Sevdiklerini kaybetse bile yaşama meydan okumaya devam eden insanları kimse yenemez.”