
İki Şiirin Arasında
Güzel ama Nefes Almayan Bir Yolculuk
Kopan'ın şiirsel dili gerçekten etkileyici, karakterin iç dünyasını okurken bazen o kadar derinleşiyor ki neredeyse boğuluyorsun. Ama işte burada sorun başlıyor: roman kendi güzelliğine o kadar odaklanmış ki tempo hiç ilerlenmiyor, aynı duygular tekrar tekrar işleniyor ve ben okurken bazen ileriye gitmeyi, biraz hava almayı istiyorum. Aşk ve kayıp temaları çok sağlam, karakterin geçmişle yüzleşişi de gerçekten dokunaklı, ama bütün bunlar bir çiçek gibi açılmak yerine durgun bir su gibi seninle kalıyor — güzel ama hareketsiz. Eğer şiirsel, yavaş ve içe dönük bir okuma deneyimi istiyorsan mükemmel; ama ben biraz daha dramatik gelişme, biraz daha soluk hızı beklemiştim.




















