“ -Peki, dediklerinin hepsinin doğru olduğunu kabul edelim. Ama nasıl oldu da böylesine yetenekli ve tutkulu bir satranç oyuncusu yıllarca hiçbir turnuvada görünmedi, bir turnuvaya girse mutlaka derece yapar biz de onu tanır ve bulurduk, buna ne diyeceksin? Yaşlı adam, gözlerinin içinde parlayan bir sırla, köşede duran, 1990 Ordu Ulusal Satranç Turnuvası Şampiyonu yazan kupaya ve madalyaya baktı. Gözleri doldu. "İşte bu da... Özgürlüğün bedeli." ”— Özgürlüğün Bedeli
“Herkesin içinde kaybolduğu bir hikâye vardı. Her biri, hayatta kaybolan umutların, kırılan hayalle-rin gölgesinde kendi mücadelesini düşünüyordu.”— Özgürlüğün Bedeli
“..bunun için kararlılığın olmalı. Eğer 'Ben bir şeyleri değiştireceğim' diyorsan, sana yardım edeceğim. Şimdi kazanmalısın. Ama unutma, daha büyük şeyler kazanmak için bazen kayıpları göze alman gerekir.”— Özgürlüğün Bedeli
“Annesinin gözlerinde her zamanki gibi bir boşluk vardı; ne bir sıcaklık ne de bir sevgi ışığı taşıyordu. İçinde büyük bir boşluk vardı. "Aile..."”— Özgürlüğün Bedeli
“Kamyoncu, onun heyecanını görmekten mutlu olmuştu.Kamyoncu araçtan inmeden önce dönüp sordu; -Evlat, nereye gidiyorsun böyle aceleyle? -Kazanmaya..”— Özgürlüğün Bedeli
“"Yenildiysen üzülme. Ayağa kalk ve yeniden başla."”— Özgürlüğün Bedeli
“Her hareket, hayatta da bir yerden bir yere geçişin mümkün olabileceğini hatırlatıyordu.”
“"Gerçekten başarı için en önemli şeylerden vazgeçmek gerekir mi?"”— Özgürlüğün Bedeli
“O küçük ahşap evin içinde, çocukluktan uzaklaşarak acılarını daha derin bir şekilde hissetti. İki günün sonunda kapı açıldığında, gözlerinde artık ne korku ne de umut vardı. İçindeki çocuk tamamen ölmüştü. Bu andan itibaren yaşamı sadece, hayatta kalma mücadelesinden ibaretti.”— Özgürlüğün Bedeli
“Hayatında ilk kez, kendi çabasıyla anlamlı bir başarı elde etmişti. Bu yalnızca bir oyun değildi. Bu henüz bilmemesine rağmen, hayatındaki tüm sessizliğe ve boyun eğmişliğe karşı atılmış bir meydan okumanın ilk adımıydı. Rafet'in ağzından dökülen "Sen bu oyunu ne zaman öğrendin?" sorusu, onun için bir zafer marşı gibiydi. O gün, kendi içindeki potansiyeli keşfetmiş, dünyaya ve kendisine dair yeni bir kapı aralamıştı.”— Özgürlüğün Bedeli
“Kalbi göğsüne sığmıyor, gözyaşları durmaksızın akıyordu. Ayaklarının altında dünya kayıyormuş gibi hissetti. Yadigar'ın ırmak kenarına düşme sesi, uçurumun derinliklerinden yankılanarak kesildi. Bu sessizlik, onun hayatındaki en acı anlardan birinin ağırlığını taşıyordu. Elinde ise sadece ipi kopmuş mavi boncuklu kolye kalmıştı.”— Özgürlüğün Bedeli
“Her bir hamle, her bir keşif onu biraz daha ileri taşıyordu. Sadece satranç tahtasında değil, zihninde de daha büyük bir dünya inşa ediyordu. Her hareket, hayatta da bir yerden bir yere geçişin mümkün olabileceğini hatırlatıyordu”— Özgürlüğün Bedeli
“Hayatında ilk kez, kendi çabasıyla anlamlı bir başarı elde etmişti. Bu yalnızca bir oyun değildi. Bu henüz bilmemesine rağmen, hayatındaki tüm sessizliğe ve boyun eğmişliğe karşı atılmış bir meydan okumanın ilk adımıydı. ”— Özgürlüğün Bedeli
“"Kimse anlamaz beni, ama seni anlarsın."”— Özgürlüğün Bedeli
“Çoğu kişi onu "tuhaf ama iyi çocuk" olarak tanımlardı. Oysa onun içinde, bu yemyeşil doğanın çığlık attığı kadar büyük bir sessizlik yankılanıyordu. Bu onun hem zayıflığı hem gücüydü.”— Özgürlüğün Bedeli
“Gerçek sevgiyi bulmak için insan bataryasından harcar hep. Her önüne gelene seni seviyorumlar ile harcarsa zamanını. Bastığı yanlış tuşlardan sonra bulduğunda ise artık batarya yüzde yedilerde olmuştur. Pil bitmiş, ömür gitmiş. Tüm enerji yanlış elleri tutmuş, yanlış gönüllerde uyumuştur.”— Elimde Çay Gönlümde Kahve
“Zamanla dipteki yalnızlığa bile alışırsınız. Alışır ve kötünün iyisi kabul ettiğiniz bu durum gün gelir koru-mak için uğraştığınız bir alana dönüşür. Artık orasını yuvanız bellersiniz.”— Elimde Çay Gönlümde Kahve
“Sana sürekli aynı sorunları yaşatıp seni yoran biri olmamalı hayatında. Uzun süredir hiçbir şey değişmemişse değişmesini beklemek kendini kandırmaktan başka bir şey değil dir. Kararlarından birisi, senin daha güzel günlere kapı açmana yarar diğeri hep o odada canını yakar.”— Elimde Çay Gönlümde Kahve
“Kendimize bile şiirler yazarken kendimizi anla-tamıyoruz. Hep aklımızda sevdiğimiz. Biz onda kaybolmuşuz aslında adımız olmuş "Leyla". Adımızı yazıyoruz o çıkıyor. Şiir yazıyoruz ona çıkıyor.”— Elimde Çay Gönlümde Kahve
“Seni nerde bıraktım, sessizce biliyor musun? Senin beni uzun zaman görmediğin, gördüğün günde hiçbir şey hissetmediğini söylediğin o günde anladım ki artık sende benden bir kırıntı dahi kalmamış. Artık birbirine iki yabancı bile değiliz. Çünkü yabancı olsak ben yine seni sever, senin yine beni sevme ihtimalin olurdu. Artık biz birbirine hiç olmayacak kadar uzaklarda iki insanız. Hep niye geç çıktın karşıma dediğin günler vardı ya hayat işte bak şimdi nerden çıktın karşıma bile diye-cek kadar kelime israfına gerek görmediğin insan oldum.”— Elimde Çay Gönlümde Kahve
“Dününe "Estağfurullah" de, kapansın o yara, Bugününe "Elhamdülillah", sarıl umutla yarına. Geleceğe "Ya Nasip" de, Güven O'na..”— Elimde Çay Gönlümde Kahve
“Bugün gökyüzü, sanırım insanlığın utancını saklamak için griye bürünmüş. Her geçen gün biraz daha eksiliyoruz. Ama ben yazmaya devam ediyorum. Erkekler kendi savaşları için dünyayı kasıp kavururken ben de burada kendi savaşım için mücadele veriyorum. Belki bir gün... Biri bu satırları okur da kalbimdeki fırtınayı hisseder.”— Yapay Duygular
“Bilincim, ömrümde tarifi olmayan acılara kucak açıyor. Kalbim de bunun bedelini ödüyor.”— Yapay Duygular
“Defter de bir mezarlık gibiydi... Anıların içine gömüldüğü...”— Yapay Duygular
“Etrafımdaki dünya ilerliyor; insanlar evlerine dönüyor, sofralar kuruluyor, gülüşler yeniden öğreniliyor. Ben ise zamanın dışında bir yerdeyim. Ne geride kaldım ne de ileri gidebiliyorum. Buradayım ama ait değilim; yaşıyorum ama var mıyım, emin değilim.”— Yapay Duygular
“"Savaşın sesleri dışarıda yankılanıyor ama içimdeki sessizlik onlardan daha gürültülü. Meğer zaten insanın kalbi, kazananı olmayan bir savaş alanıymış..."”— Yapay Duygular
“"Bence varlığın anlamı yaratıldığına inandığın şeyde değil; seni kim yaratırsa yaratsın, neye dönüştüğünde saklıdır."”— Yapay Duygular
“" Ömür akıp giden bir nehir gibi durmaksızın devam eder. Saatler tükenirken her bir adım bizi biraz daha yaklaştırır sona.İnsan gerçekten hazır mıdır kendi tükenişine?"”— Düşe Kalka
“"Ne garip değil midir şu dünya, Kimi göğsünde sessiz bir çığlık taşır, Kimisi avazı çıktığı kadar bağırır Kimi de kendi içindeki sese bile kördür."”— Düşe Kalka
“"Hatıralarla beraber kaybolmuş bir silüetsin artık..."”— Düşe Kalka
