Zeynep, anahtar cebinde, kapıyı açtığında kütüphanenin içi beklediğinden çok daha geniş çıktı. Sokaktan görünen dar giriş, bir yanılsama mıydı? Raflar, tavan yüksekliğine kadar uzanıyordu. Mum ışığında kitaplar, sanki nefes alıyormuş gibi titriyordu. Hiç elektrik yoktu.
Yönetici diye tanıtılan yaşlı kadın, Zeynep'e yalnızca üç kural vermişti: "Hiçbir kitabı yerinden oynatmayacaksın. Kapı saat 23.00'te kilitlenecek. Ve... eğer sesler duyarsan, merak etme. Burası sessiz bir yer değildir aslında."
İlk iki saat sessizdi. Zeynep, katalog kartlarını düzenlemekle meşgul oldu. Yazı tipleri eski, bazı tarihler silinmişti. Bir kartın arkasında, başka bir el yazısı vardı: "Bu kitap kendi kendine açılır. Okuyucu değil, kitap seçer."
Saat 21.47'de başladı. Çok hafif, neredeyse hayal ettiği. Fakat net: Kitapların arasından, adeta yükselen bir fısıltı. Kelimeler değil, daha çok... hırlama. Bilinmeyen bir dildeki ritim.
Zeynep ayağa kalktı. Soluk tuttu. Fısıltı, en yoğun olduğu yer, en eski raflardan geliyordu. Oraya doğru adım attığında, mum ışığı aniden söndü. Karanlık, öyle ani ve öyle tamdı ki, Zeynep kendi bedenini unuttu.
Eldeki cep telefonu ışığını açtığında, rafların arasında, boş bir alan gördü. Daha önce orada bir kitap vardı. Kesin. Şimdi sadece bir boşluk, ve o boşluğun içinden, çok açık bir ses: "Hoşgeldin, Zeynep."
Adını nereden biliyordu?
