Zeynep, üçüncü gecesinde fısıltıları anlamaya başladı.
İlk iki gece, sesler muğlak ve uzaktı — sanki duvarların içinden, kitap sayfalarının arasından sızan bir nefes. Ama bu gece, Pazartesi saat 21.47'de, Cağaloğlu'dan gelen rüzgar kapıları çalktığında, sesler netleşti. Kelimelere dönüştü.
"Oku beni." "Beni unuttular." "Dönüş yok."
Zeynep, fırladı. Katalog masasından kalkıp, sessin geldiği yöne — doğu rafına — yürüdü. Mum ışığı, gölgeleri tuhaf açılarla kırıyordu. Raflar, tıpkı yaşlı kadının söylediği gibi, sokaktan görünenin iki katı kadar derinliydi. Belki daha fazla.
Eli, çürümüş bir cilt üzerine düştü. Kitap, çok eski, çok ağır. Sayfalar, sarı ve kırılgan. Başlık, altın yapraklarla yazılmıştı: "Mektepli Fatma'nın Günlüğü — 1887."
Zeynep, kitabı açmadı. Açamadı. Çünkü sayfalar, açılmak istemiyormuş gibi yapıştırılmış görünüyordu. Ama fısıltılar devam etti, sanki kitap, açılmadan konuşuyordu.
Birden, yaşlı kadın ortaya çıktı. Zeynep'in arkasında, mum tutarak. Yüzü, gölgede kalmıştı.
"Bunu bulmuş olman iyi," dedi kadın. "Erken ama, iyi. Çoğu kişi üç hafta sonra fark ediyor. Sen üç gece sonra."
"Bu kitaplar... konuşuyor mu?" Zeynep'in sesi, kendi kulağına uzaktan geldi.
"Konuşmuyorlar. Hatırlanıyorlar. Bu kütüphane, unutulan kitapların mezarlığı değil, yeniden doğum yeridir. Her gece, sahibini bekleyen kitaplar var. Sahibini bulana kadar, fısıltı duyarsın. Bulursa... o zaman sessizlik gelir."
"Sahibini mi? Ne demek istiyorsun?"
Yaşlı kadın, gülümsedi. Dişleri, altın yapraklı ciltler kadar eski görünüyordu.
"Sen editörtün, değil mi? Yayınevinde çalıştın. Kitapları seçerdin, hangisinin yaşayacağını. Şimdi, kitaplar seni seçiyor."
Zeynep, geri adım attı. Ama ayağı, başka bir kitaba çarptı. Sonra başka birine. Raf, kitaplarla doluydı. Hepsi, ona bakıyormuş gibi hissetti. Hepsi, fısıltı yapıyordu.
Ve Zeynep, o anda anladı: Yaşlı kadın, iş ilanını neden Haber Spor'a koymıştı. Çünkü editörleri bulması gerekiyordu. Seçim yapanları. Karar verenleri.
Çünkü bu kütüphane, hiç de harita olmayan bir yer değildi. Çok iyi biliniyordu. Sadece, doğru insanlar tarafından.
Kapı, saat 23.00'te kilitlendi. Zeynep, içeride kaldı. Mum, yavaş yavaş söndü.
Fısıltılar, sesin yerine geçti.
