Selim, lambanın ışığını rafların arasında gezdirdi. Bodrum katı, bir labirentti — her köşede başka bir zaman dilimi, başka bir İstanbul saklı. Kitaplar, dergiler, gazete yığınları; hepsi de tarihleri silinmiş, adları unutulmuş. Müze değil, bir mezarlıktı burası.
Sağ tarafta, demir bir çalışma masası fark etti. Üzerinde bir şey vardı — örtülü, sanki beklemişti. Selim yaklaştı, tozlu örtüyü kaldırdığında, soluk yeşil deri ciltli bir defter ortaya çıktı. Kapağında hiçbir yazı yoktu, sadece köşesinde, mürekkep solmuş bir tarih: "1947".
Defteri açtığında, ilk sayfada bir el yazısı başladı. Zarif, neredeyse matbu sayılabilecek bir yazı; ama hızlı, neredeyse hırsız gibi yazılmış. "Bu gece, Galata Köprüsü'nde bir adam öldü. Kimse bunu yazmayacak, kimse hatırlamayacak. O yüzden ben yazıyorum."
Selim'in eli titremedi, ama nefesi tutuldu. Arşiv uzmanı olarak, eski yazıları görmüş, yüzlerce belge incelemişti. Ama bu yazı farklıydı — sanki yazarı, bir sır emanet ediyordu. Sayfaları çevirdikçe, defter dolduydu adlarla, tarihlerle, açıklanmayan ölümlerle. Bazıları polise bildirilmiş, bazıları hiç kimseye söylenmemiş.
Birden, merdivenin üstünde bir gürültü duydu. Ayak sesleri. Selim'in başı kalktı. Kimse bilmiyordu ki bodrum katında olduğunu — müdür Ferit'in dışında. Ayak sesleri durdu. Sessizlik, öncekinden daha ağır indi.
Selim, defteri hızlıca göğsüne bastırdı. Lambasını söndürmedi, ama ışığını aşağıya eğdi. Merdivenin başında bir gölge belirlendi. Biri, aşağıya iniyordu. Yavaş, çok yavaş. Sanki Selim'i arıyordu.
