Selim, defteri açtığında yazarın kelimeleri adeta bir fırtına gibi üzerini sardı. Sayfanın üst kısmında, karanlık bir sokakta kaybolmuş bir zamanın izini sürüyor gibiydi. 'Zaman, bir gölge gibi peşimizde dolaşır; biz onu yakalamaya çalışırken, o bizden uzaklaşır,' diye yazmıştı yazar. Bu cümle, Selim'in zihninde yankılanırken, kendi zamanını nasıl harcadığını düşünmeye başladı.
Bir sonraki paragraf, yazarın gençliğindeki bir anıyı canlandırıyordu. '1950'lerin İstanbul'u, hayaller ve kaygılar arasında gidip gelen bir şehirdi. Her köşe, bir başka hikaye barındırıyordu. O gün, Galata Kulesi'nin gölgesinde, kaybolmuş bir zamanın peşine düştüm,' diyordu yazar. Selim, gözlerini kapattı ve o günleri hayal etmeye çalıştı; o dönemin insanlarının yaşamlarından, sevinçlerinden ve acılarından bir kesit bulmaya çalışıyordu.
Yazarın akışı, sokakların içinde kaybolmuş bir zaman dilimini anlatıyordu. 'Bir kafede oturmuş, hayallere dalarken, gözlerimdeki boşlukları hissediyordum. Yanımda beliren bir kadın, kaybolmuş zamanın izlerini taşıyordu. Onun gözlerinde, geçmişin derinliklerine dair bir şeyler vardı,' diye yazmıştı. Selim, yazarın o kadını nasıl tarif ettiğini düşündü. Acaba o kadın, yazarın kaybolan bir parçası mıydı? Ya da Selim’in kendi geçmişinde bir yerlerde saklı duruyor muydu?
Defterin sayfasında, o kadının silueti belirdi. 'O an, hayatımın en önemli anlarından biriydi; kaybolmuş bir zamanı bulmuş gibi hissettim. Ama o zaman, yanımda olmayan, sadece anılarımda yaşayan bir hayaldi,' diyordu yazar. Selim, o hayali kendi hayatında aradı ama bulamadı. Kayıp zamanların izini sürmek, ona sadece yazarın geçmişine değil, kendi geçmişine dair de derinlemesine düşünme fırsatı veriyordu.
Defteri kapatmak istemedi; içindeki merak, ona daha fazla keşif yapma arzusunu aşılıyordu. Selim, içindeki sesi dinleyerek, yazarın peşinden gitmeye ve kendi kaybolmuş zamanlarının izini sürmeye karar verdi. Belki de İstanbul’un karanlık sokaklarında, kendi kaybolmuş anılarını bulacaktı.
