Güzel ama Yorucu
Yücel'in dili gerçekten akıcı ve karakterlerin iç dünyalarını okurken kendimi onlarla birlikte boğulmuş hissettim — ama açıkçası bazı yerlerde bu derinlik biraz ağır bastı, sanki yazarın düşüncelerine takılıp kaldığım anlar oldu. Kitap okurken bir yandan "bu ne kadar doğru" derken bir yandan da "acaba ben bu kadar karmaşık mıyım" diye kendimle tartışmaya başladım, ki bu hoşuma gitti. Ama sonuna doğru biraz tekrar ediyor gibi geldi bana; dönüşümün kendisi güzel işlenmiş, fakat bu süreci takip etmek zihnen yorucu oldu.













