Suçluluğun Dağınık Aynası
Küçük İskender'in bu kitabı okurken kendimi bir suç mahallesinde dolaşan bir tanık gibi hissettim — suçlu değilim ama masumiyetim de tartışılı. Şairin dili öyle bir şekilde bükülmüş ki, her sayfada kendi vicdanımdan bir parça kesileceği hissine kapıldım; onu öldürenlerin aslında biz olabileceğimiz düşüncesi, hafif ama derinlikli bir rahatsızlık bıraktı. Ancak şiirler arasında kaybolduğum anlar oldu — çoğu zaman şairin hangi yöne doğru beni çekeceğini kestiremez hale geldim, bu da bazen etkinliğini zayıflattı benim için. Yine de kitaptan çıktığımda, kendimi sorgulamayan, kendini sorgulamayan insanların dünyasında yaşadığımı fark ettim — ve bu fark etme, kitabın asıl başarısı oldu belki.



















