Tolstoy'un İç Monologu Yorucu
Tolstoy'un kendisiyle yüzleşme çabası samimi ama kitabın ritmi beni yordu açıkçası — durmadan aynı fikirleri farklı açılardan döndürüyor, sanki bir soruya cevap bulmaya çalışırken sürekli başa dönüyor. Felsefi derinliği var, evet, ama özellikle ortasında sayfalar hep aynı sorgulamada takılı kalıyor ve okurken ilerleme hissi yok. Tolstoy'un iç çatışmasını hissetmek güzel bir şey, fakat bu kitap daha sıkı bir yapı isteyebilir — fikirleri daha kesiş bir şekilde sunabilirdi diye düşünüyorum.
































