Karakterin içsel dönüşümü beni sarstı
Ana karakterin kırılganlığından başlayıp yavaş yavaş kendini bulması, benim de bir şeyler fark etmemi sağladı — sanki kitap okumaktan çok, birinin samimi itiraflarını dinliyordum. Doğa ile olan ilişkisinin derinleşmesi, aslında kendisine karşı olan ilişkisinin bir yansıması olduğunu anlayışımda bir anda açılım yaşadım. Kaybın ağırlığı altında ezilmekten, onu kabullenerek yeniden hayata tutunmaya giden bu yol, karakterin her adımında gerçekliğini hissettim. Melias'ın bu dönüşümü anlatırken hiçbir naiflik veya didaktizm kullanmamış olması, benim da kitabın içinde kalıp çıkamamı sağladı.










