Sümbüllere Sor Beni

“Aradım seni ey sevgili Kayıp diyarlarda dolaşan yüreğini Aradım, aramakla yorulmadan aradım seni Beni ben yapan yüreğini”

“Aradım seni ey sevgili Kayıp diyarlarda dolaşan yüreğini Aradım, aramakla yorulmadan aradım seni Beni ben yapan yüreğini”

“Resim bir buğday tarlasını anlatıyordu. Sapsarı bir buğday tarlasıydı. Tarlada buğday toplayan kadın ve erkek çiftçiler vardı. Bir kadın pembe yazmasıyla sırtına bebeğini bağlamış buğday topluyordu. Buğday onların şu hayatta tutunduğu tek dayanak noktasıydı. Buğday demek gelecek demekti onlar için. Ekmek demekti, aş demekti, geçim demekti. Güneş bütün ihtişamıyla gökyüzündeydi. O kadar parlaktı ki sanki tablodan dışarı çıkacakmış gibiydi. Işığı bakanların gözlerini kamaştırıyordu. Böyle bir gerçeklikle atılmıştı fırça darbeleri. Resmin en dikkat çeken yanı güneşin yeryüzüne yansıyan ışığıyla gökyüzünden altın parçalarının da düşüyor olmasıydı. Çünkü bir çiftçi için güneş altın demekti ve insanlar için de buğday altın kadar değerliydi.”

“Bu resim karşımda duran somut gerçekliğin duyguyla harmanlanmış fırça darbelerinden oluşacaktı ve adı da Como Gölü’nde Aşk olacaktı.”

“Aradım seni ey sevgili Kayıp diyarlarda dolaşan yüreğini Aradım, aramakla yorulmadan aradım seni Beni ben yapan yüreğini”

“Bu resim karşımda duran somut gerçekliğin duyguyla harmanlanmış fırça darbelerinden oluşacaktı ve adı da Como Gölü’nde Aşk olacaktı.”

“Bu resim karşımda duran somut gerçekliğin duyguyla harmanlanmış fırça darbelerinden oluşacaktı ve adı da Como Gölü’nde Aşk olacaktı.”