Dazai'nin iç monolog sihri
Yeni Bir Hamlet'i okurken en çok Dazai'nin karakterin düşüncelerini aktarırken kullandığı o kesik, nefes nefese anlatım tarzına takıldım — sanki karakterin beyni doğrudan sayfaya dökülüyor, hiçbir düzen olmadan. Varoluşsal sorgulamalar çok etkileyici, ama bazen bu iç çalkantılar o kadar kendi içine kapanıyor ki, dışarıdaki dünyayla bağlantı kopuyor ve ben de okur olarak biraz kayboldum açıkçası. Yine de Dazai'nin bu hıçkırıklı, hasta ruh halini dile getirme yeteneği gerçekten nadir — sanki kalem titriyor sayfada.












