Dazai'nin Sessiz Akışı
Yeşil Bambu'yu okurken fark ettim ki Dazai hiç acele etmiyor — sanki her cümle bir nefes almak için duraklatıyor seni. Sayfalar arasında akıp giden bu yavaş ritim başta tuhaf geldi ama sonra anlayabildim ki bu aslında kitabın sihri; karakter düşünceleri içinde kaybolurken zamanın nasıl geçtiğini unutuyorsun. Temposu beni hiç rahatsız etmedi, tam tersine o sessiz, içe dönük akış sayesinde her satır daha ağır, daha anlamlı hale geldi. Adeta meditasyon yapıyor gibi hissettim, her sayfa çevirişimde kendime bir şey daha sordum.












