
Beyaz Kitap
Beyazlık içinde kaybolmuş karakterler
Han Kang'ın karakterlerini izlemek sanki bulanık bir camdan bakmak gibi hissettirdi bana — onlar orada, ama net değiller. Özellikle ana karakter(ler)in iç dünyasına girme konusunda yazarın o meşhur minimalist tarzı burada beni biraz hayal kırıklığına uğrattı; beyazlığın sembolizmi çok güçlü ama insanlar neredeyse o sembolün gölgesinde kalıyor. Yine de hikayenin ilerlemesiyle karakterlerin nasıl beyazlığa karşı (veya onunla birlikte) değiştiğini görmek ilginçti, sadece bu değişimi daha dokunulur hissetmek isterdim. Han Kang'ın dili hala büyüleyici, ama bu kez karakterlerin ruh haline daha yakın olmak için yazarın biraz daha 'insani' olmasını bekledim.




















