
Şeytan'ın Fısıldadıkları
Felsefi Ağırlık Tempoyu Yavaşlatıyor
Kitap, ilk sayfalardan itibaren sizi bu paradoksal düşüncelerle sarıyor ama okurken hissettim ki yazar kendini çok seviyor—cümleler kendi zekasını kanıtlamak için yazılmış gibi geliyor, hikayeyi ileri taşımaktan ziyade. Karakterlerin düşünceleri derindir, evet, ama o kadar çok durduruyorlar anlatıyı ki bazen 'devam etsin' diye sabırsızlanıyorum. Erkek-kadın dinamikleri hakkında söylenecek şeyler var, fakat bunlar öyle ağır dozda ve kuru bir şekilde sunuluyor ki, dramatik anlar bile felsefi bir dersin ortasında boğuluyor. Yazı tarzı kişisel ve özgün, ama tempo açısından benim için biraz sıkıcılaştı.




















