Sinema-Tiyatro

Kız ve Abla Arasında Sessiz Çatışma

Nehir Turan, kadın kimliğinin iki farklı yüzünü karşı karşıya getirerek aslında ne kadar karmaşık bir ilişki olduğunu gösteriyor—ama bunu yaparken bazen karakterlerin iç dünyalarına yeterince inmemiş gibi hissettim. Kitabın en güçlü yanı, toplumun kadınlardan beklediği rollerin birbirini nasıl olumsuz etkilediğini, iki nesil arasındaki sessiz çatışmayı çok incelikli bir şekilde anlatması; ama bu derinliği daha da ileri götürebilir, karakterlerin seçimlerinin gerisindeki psikolojik katmanları biraz daha açabilirdi. Yine de, kız ve abla dinamiğini sadece çatışma olarak değil, aynı zamanda birbirlerinin hayatlarında nasıl bir ayna olduklarını görmek beni etkiledi.

Moliere'in Sözleri Beni Boğdu

Cimri'yi bitirdikten sonra hayal kırıklığına uğradım çünkü Moliere'in diyalogları o kadar ağır, o kadar sahnelenmek için yazılmış ki, sayfa üzerinde okurken her replika bana yapay ve teatral geldi—sanki bir oyunun metni değil, bir oyunun sahne yönetmeni tarafından yazılmış bir kitap okuyorum hissi verdim. Karakterlerin söyledikleri sözler fikriyatı iletmek için değil, seyirciyi gülmesi için tasarlanmış gibi hissettim ve bu bana okur olarak uzak, soğuk kaldı.

Şener Şen'in Gölgesinde Kalan Kitap

Kitabın en büyük sorunu, Şener Şen'in filmografisini kronolojik olarak listelemekten öteye gidememesi — tempo hiç yükselmiyor, sadece sayfa sayfa filmler geçiyor ve okurken adeta bir katalog çeviriyorsun. Yazarın arka kapakta itiraf ettiği gibi, Şener Şen'in kariyeri bu kitabın içeriğinden çok daha ilginç ve dinamik, ama o dinamizm burada hiç hissedilmiyor. Biyografik derinlik yerine yüzeysel bilgiler sunması sebebiyle, kitabı yarıda bırakmak istedim; ancak bir Şener Şen hayranı olarak, sadece isminin yazılı olması bile bana bir şeyler verdi doğrusu.

Beklemek Kendisi Bir Oyun

Beckett'in bu oyunu okurken tempo konusunda çok garip bir deneyim yaşadım — hiçbir şey olmuyormuş gibi görünüyor ama aslında her şey oluyor, sadece çok yavaş ve tekrarlı bir şekilde. İlk perdelerde Vladimir ve Estragon'un aynı konuları döne döne konuşması beni biraz sıktı açıkçası, sanki yazar beni da bekletmek istiyor gibiydi, ama sonra fark ettim ki bu durağan akış aslında oyunun asıl mesajı — zaman nasıl geçiyor, nasıl geçmiyor, nasıl da unutuluyor. İkinci perdeye geldikçe bu tekrarlı ritim bana daha anlamlı gelmeye başladı, ama yine de bazen "ne zaman bir şey değişecek" diye düşündüm, ve sanırım tam da o noktada Beckett beni yakalamış.

Olay yok, sadece dans var

Shakespeare'in bu oyununda beklediğim çatışma, gerilim, bir kurgu hattı yok — sadece iki kişi ormanın içinde birbirini sevip duruyor, arada birkaç kişi daha dolanıyor, sonra herkes evleniyor. Araya sokulan Jaques'in melankolik monologları ve çeşitli yan karakterler olmasına rağmen, ana olay örgüsü çok zayıf; Rosalind ve Orlando'nun ilişkisi de çok basit ve hızlı gelişiyor bana. Pastoral ortamın şiirselliği hoş ama hikâyenin kendisi neredeyse hiç yok.

Richard'ın Kendi Avukatı Olmak

Shakespeare beni en çok Richard'ın seyirciye dönüştürme sanatıyla yakaladı — o kadar samimi, o kadar ikna edici ki, onun çarpık bedenini ve haksızlığını kendi gözümden görüyorum, hatta onun tarafında olmak istiyorum. Ama bu da tam orada işleniyor zaten: karakterin kendi kötülüğünü nasıl meşrulaştırdığını, acısını silah yaparak başkalarının acısını haklılaştırdığını görmek iğneleyici. Diğer karakterler yanında solup gidiyor çünkü onlar sadece Richard'ın hamlesinin birer piyonları kalıyor, ama Richard'ın bu yolculuğunda kendi mantığının tutarlılığına inanması, sonunda da onu mahvetmesi — bu çelişki beni gerçekten düşündürdü. Bir adamın kendini bu kadar iyi anlatabilmesi, hatta seyirciyi suç ortağına çevirebilmesi, kötülüğün ne kadar akıllıca ve dilbaz olabileceğini gösteriyor.

Dostluk mı, Aşk mı?

Shakespeare burada aşkla dostluğun çatışmasını çok güzel kuruyor ama sonunda biraz kolay kaçıyor—iki erkek arkadaş aynı kıza tutulduğunda neler olacağını merak ediyorsun, ama oyun bu gerginliği tam çözmeden bitip gidiyor, sanki Shakespeare kendisi de bu kaosu nasıl sonlandıracağını bilemiyor. Yine de karakterlerin iç dünyasındaki salınımlar, özellikle sadakat ve hırs arasında sıkışmışlık hissi, çok insan—günümüzde de aynı çelişkiler var, sadece farklı yüzlerle.

Vatan sevgisi ama insan yüzü eksik

Eru'nun gençlerin fedakarlığını ve dayanışmasını anlatış tarzı gerçekten etkileyici, ama bazı karakterler bana biraz tek boyutlu geldi — sanki vatan için yaşayan robotlar gibi hissettim, kendi iç çatışmaları, korkuları yeterince işlenmemiş. Yine de savaşın çaresizliğini ve insanın ne kadar dayanabileceğini göstermesi açısından kuvvetli bir eser.

Akıcı kitap

Bu kitabı herkese öneririm. Tek kelime: harika.

Süper

Düşündürücü, sonu hâlâ kafamda dönüyor.

Sürükleyici

Karakter gelişimi etkileyici. Sonunda gerçekten umurumda oldular.

Düşündürücü

Çok beğendim, bu yıl okuduklarımın en iyilerinden.

Süper

Bazı bölümleri sürekli okumak istedim, bazıları biraz sıkıcıydı.

Akıcı kitap

Çok beğendim, bu yıl okuduklarımın en iyilerinden.

Süper

Beni gerçekten etkileyen bir kitap. Yazara teşekkürler.

Süper

Türünün en iyilerinden biri kesinlikle.

Beğendim

Yazarın diğer kitaplarını da merak ettirdi.

Sürükleyici

Tarz olarak bana göre değildi ama yazar başarılı.

Karakterlere bağlandım, son sayfayı kapatırken hüzünlendim.

Etkileyici

Tarz olarak bana göre değildi ama yazar başarılı.