Insanlık Portresi Yerine Duvar Yazısı
İlhan'ın sokak insanlarını çizeceğini söylemesi hoş ama kitapta bu karakterler gerçekten yaşamıyor, sadece yazarın yalnızlık ve çöküş obsesyonunun birer sembolü olarak duruyorlar—her sayfada aynı melankolik tonla tekrarlanan "insanın ne kadar yalnız olduğu" mesajı sonunda sıkıcı hale geliyor ve sen karakterleri tanımak yerine yazarın ruh halinin kopyasını okuyorsun.





















