Ritmi Bozuk Ama Çekici
Bela Çiçeği'ni okurken beni en çok rahatsız eden şey, şiirlerin akışında bir tutarsızlık olması — kimi sayfalar seni hızla çekip götürüyor, kimi yerlerde ise sanki İlhan'ın kendisi de ne demek istediğinden emin değilmiş gibi hissettiriyor. Özellikle Beyoğlu'nun arka sokaklarında dolaştığı bölümlerde bu dalgalanma daha belirgin, bazen güzelliğini kaybediyor, bazen de tam da o anda seni yakalıyor. Yine de bu düzensizlik, kitabı bana bir canlı, yaşayan şey gibi hissettirdi — sanki gerçek bir insanın günlüğü okuyorum duygusu vardı, ve bu da beni sonuna kadar okudurmak için yeterli oldu.















