Geceye Karşı İnsanın Yalnızlığı
Ümit'in bu kitabında çok sevdiğim taraf, şehrin gece yüzünü ve insanın içindeki karanlığı paralel şekilde işlemesi — karakterlerin fiziksel yalnızlıkları kadar ruhsal boşlukları da hissettiriyor insan. Ama diyeceğim var: zaman zaman olay hattı biraz gevşek kalıyor, karakterlerin motivasyonları net olmayan yerlerde sizi sürüklüyor, ben de tam bağlanmadan sahneler değişiyor. Yine de o atmosferik sıkıntı ve çaresizlik duygusu gerçekten kalıyor içinde.

















