Freud’un bütün kitaplarını (çoğu zaman okurken çok keyif alamasanızda) okumanızı tavsiye ediyorum :) Benim dikkatimi çeken kısım kitapta Freud, özellikle rüyaları çok önemsiyor. Rüyaların, bastırılmış duyguların dolambaçlı yollarla açığa çıktığı bir alan olduğunu söylüyor. Ben de bu bölümü okurken durup düşündüm: Acaba benim rüyalarım ne anlatmak istiyor? Bazı tekrar eden imgeler, hiç tanımadığım ama sürekli gördüğüm yüzler… Freud’a göre hepsinin bir anlamı var. Bilinçli zihnimizin reddettiği ne varsa, gece gelip rüya oluyor. Freud’un savunduğu bir diğer güçlü fikir, çocukluk yaşantılarının bugünkü hayatımızı şekillendirdiği. Özellikle de aile ilişkileri. İnsan, küçükken yaşadığı kırılmaları çoğu zaman unuttuğunu sanıyor. Ama o kırıklar, bilinçaltında bir yerlerde duruyor ve yıllar sonra bambaşka olaylar tetiklediğinde birden ortaya çıkabiliyor. Kitabı bitirdiğimde hissettiğim en güçlü şey şu oldu: Psikanaliz, sadece bir terapi yöntemi değil. Aynı zamanda kendini tanımanın, içini duyabilmenin başka bir yolu. Freud’un dediği gibi, bazen acıtan şeyleri anlamak bile bir tür özgürlük getiriyor insana. Kitapta sevdiğim cümleler; ✨️Sanatçı kendini her şeyden önce özgür kılmaya uğraşan insandır. ✨️İnsanlar yavaş yavaş inanmamayı, güvenmemeyi, sevmemeyi ve kronik şüpheci olmayı öğrenir. Bu gerçekleştiğinde artık ne yazık ki çok geçtir. İnsanların “tecrübe” dediği şey budur. Kalbiyle bağlantısını kesmiş bir insana “tecrübeli” denir. ✨️Yalnızlık ve hiçlik duyguları insanın "normal" sorunudur. İnsan bir kez evren içindeki durumunun gerçekten farkına vardığında, varoluşunun önemsizliğiyle yüzleşmek zorunda kalır. ✨️Bütün insani ilişkiler arasında birlikte en mükemmel olanı, çelişkiden en uzak olanıdır. ✨️Sonunda birden fazla benliğe sahip oldum. Ve hangisinin diğerine güldüğünü bilmiyorum. ✨️Kimi zaman nasıl olup da ağlama isteğimizi bastıramadığımızı anlayabiliriz: "Hayat kolay değil!" ✨️Dil sürçmeleri de genellikle, karşınızdakinden saklamaya çalıştığımız düşünceleri açığa vurur.
